جدی
خسته نباشید واقعا!!!!! یه امروز امین نیومده وبلاگ رفرش بزنه ببینید آمار چه افتضاحی شده!
بابا نامردا حالا ما امروز رفتیم شبکه های شیراز رو که خراب شده بود درست کنیم، شما چکار می کردین؟ ما امروز رفتیم شیرازیهارو خواب زده کردیم شما چی؟ بی حالای تنبل!!!!
دلم به حال وبلاگی می سوزه که قراره هر هفته 5شنبه ها خاک بخوره آخه امروز منو مهندس برزگر رفتیم شبکه های شیرازو کارشناسی کردیم دیدیم که خیلی وضعشون خرابه،بهشون قول دادیم تا 1 سال دیگه کل شبکه هارو درست کنیم.نبودین ببینید تو استانداری چقدر اصرار می کردن که زودتر بشه ولی واقعا ما دوتا هم معجزه که نمی تونیم کنیم که!!!
بازم من زدم تو خط ورزش پر حرکت نوشتن (نوشتن یه ورزش محسوب میشه و اونو اصلا توی گروه ورزشهای فکی قرار نمیدن، محض اطلاعتون)...بذارین واسه یه بار ،فقط یه بار هم که شده حرف جدی و درست و حسابی بزنم.امشب اصلا نمی خوام شوخی بنویسم و اصلا نمی خوام گل لبخند رو روی لباتون بیارم،می خوام یه چیزی بنویسم که بهش فکر کنیم و ساده از دستش ندیم.
راستش شاید اصلا توقع نبود که من پس از یه سفر دو روزه بیام اینجا بدون ذره ای استراحت ، بنویسم اما امروز وقتی اومدم دیارمون یه چیزی برام پیش اومد که سخت منو در مضیقه قرار داد و یه کم اعصابمو داغون کرد( آرایه با حالی داشت. جمله قبلیو میگم(یه کم داغون کرد). تو رو خدا نگاه کن مثلا تو نوشته های جدیمون هم مزه پرونی دست از سرمون بر نمی داره، شما یه کاری کنید!!!جمله های توی پرانتزو نخونید).
راستش بچه ها نمیدونم برای شما پیش اومده یا نه ولی وقتی از جمع دوستایی که حرفها، فکرها ،بینش ها ، ایده ها، سلیقه ها و نگاهتو درک می کنن به جایی بری که هیچ رفیقی با این اوصاف نداشته باشی و تازه یه قوزبالا قوز هم پیدا بشه و یه چیزی بگه و اعصابتو خط خطی کنه ، چه حالی بهت دست میده؟
من که اینجا هیچ رفیق پایه ای ندارم، سرگرمیم شده زمین و آب و درخت و... فک کنم اینجا تنها پسری هستم که همیشه خونه هست!!
باز خدارو شکر که یه وبلاگ داریم.بچه ها بیاین قدر با هم بودنمون رو بیشتر بدونیم.بیاین واسه هم بیشتر وقت بزاریم.
محمد امین، رفیق شفیق،بی صبرانه منتظر 5 شنبه بعدی هستم.راستی دارم میرم که لیسانسمو رسمی کنم.کیمیاگر!
فک کنم هیچ وقت اینقد جدی حرف نزده بودم.ببخشید که بلد نیستم جدی حرف بزنم.فکرشو کنید تا اینجاش هم که جدی نوشتم در حال گوش کردن آهنگهای سیاوش بودم،حالا اگه اینارو هم گوش نمی کردم معلوم نبود نوشته ها چی از آب در میومد.هر چند که تا حالاش هم خودم نفهمیدم چی نوشتم.
حق یارتون