مازیارن چشم یاری داشتیم                        خودغلط بود آنچه ماپنداشتیم.

تا درخت دوستی کی بردهد                         حالیا رفتیم وتخمی کاشتیم

گفت وگو آیین درویشی نبود                         ورنه با تو ماجراها داشتیم

شیوه ی چشمت فریب جنگ داشت             ماغلط کردیم و صلح انگاشتیم

گلبن حسنت نه خود شد دلفروز                    مادم همت براو بگماشتیم

نکته رفت وشکایت کس نکرد                        جانب حرمت فرونگذاشتیم

                               گفت خود دادی بمادل حافظا

                                مامحصل برکسی نگماشتیم

با آرزوی کافی