دیری است آوازهای من از زخمه ی نام تو آغاز می شود

واز دوریت گلواژه های اشک از ابرهای حنجره ام لب باز می کنند

ای گم شده

ای دورتر ز خاطرات کودکی

اینک میان جنگل فراق تو 

این ساز خسته ام  دیوانه وار آوازهای بیقرار را بر زین بالهای خاطره ام رم می دهند

من می مانم        من می مانم            با نام تو              با یاد تو

با روزهای دیدنت             با روز سخت رفتنت

و باز می بینمت  به روی زلف باد                که به دوردستها خیره گشته ای

وابرهای سوگوار به روی شانه های تو  سرود گریه ساز کرده اند

نرو    نرو     نروبمان

برای روزهای خستگی

برای روزهای پر خیال شب بمان

بمان