نمی دانم چه می خواهم خدایا

به دنبال چه می گردم شب وروز

چه می جوید نگاه خسته من

چرا افسرده است این قلب پر سوز

زجمع آشنایان می گریزم

به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگی ها

به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم که با من

بظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پیرایه بستند

از این مردم که تا شعرم شنیدند

برویم چون گلی خوشبو شکفتند

ولی آن دم که در خلوت نشستند

مرا دیوانه ای بدنام گفتند

دل من ای دل دیوانه من

که میسوزی ازین بیگانگی ها

مکن دیگر زدست غیر فریاد

خدارا بس کن این دیوانگی ها

                                                                      فروغ